Stoją na wschodnim zboczu Domaniówki
Według jednej z hagad: potężny jest człowiek, a jednak strach może go złamać.
Tak, strach ma wielkie oczy. Albo nie ma ich wcale. Czasami ma tylko dwie torebki foliowe.
Ostatnio Ewa powiedziała, że w strachach na wróble jest coś wyjątkowego.
To, że one wcale nie są straszne.
A w tych się Ewie podoba to, że są zwiewne... Jakby się miały zaraz unieść w powietrze.
I jeszcze fajne jest czasem zestawienie szmatek... Takie kiczowate niektóre... Bo przecież nikt nie myśli, żeby specjalnie się wysilać przy robieniu stracha.
Podobno góra z górą się nigdy nie zejdą.
A strachy?
Wpis dedykowany miłośniczce strachów, Ani R.
ładne zdjęcia - będę śledził kolejne wpisy. pozdr
OdpowiedzUsuńStoją jak na wybiegu - zupełnie nieźle ubrane.../ jaka to kolekcja ?/
OdpowiedzUsuńAnonimowy - serdecznie zapraszam! Przyprowadź znajomych!
OdpowiedzUsuńjal - prawdopodobnie wyprzedaż po zimowej. Nie miałem śmiałości się zapytać. Trochę się bałem...
A ja dziękuję za dedykację. Wzruszyłam się jak chałupa w Majkowie.
OdpowiedzUsuń